بیست ساعت در راه سفر و بی شمار حرف

همیشه زود رسیدن به مقصد مهم نیست ، گاهی نیمی از یک سفر مسیر آن است و اینکه چه می گذرد ... گاه زمان مهمتر است و پرواز می کنیم، گاه نیاز به ساعت ها سفر بر روی ریل داریم . در این بین،‌ گاه هم سفرها اهل صحبت نیستند و می شود فکر کرد، خواند و نوشت،‌ و گاهی هم سفرها حرف های زیادی برای گفتن دارند که می شود شنید و آموخت.

مسیر از تهران به اهواز از آسمان یک ساعت و از روی ریل و با قطار ١۵ساعت ... اما اتفاق است دیگر ! پنچر می شود ! در راه می مانی، وسط بیابان و تاریکی و زیر برف ! مهم نیست،‌ کوپه گرم است ... هم هوا و هم فضا ، حال اگر این ١۵ ساعت ٢٠ ساعت شد هم به فال نیک می گیریم !

 

حرف برای گفتن بسیار و مجال اندک، باشد در فرصتی مناسب تر قطعه قطعه شرح می دهم.

/ 0 نظر / 5 بازدید