مسیری که همه ما می رویم

یکی از اساتید بزرگوارم یک بار بر سر کلاس تفاوت میان موجودات دو پای دنیا را به این صورت شرح داد :

بشر، که غالب موجودات دو پا را تشکیل می دهد و شاید چیزی در حدود هشتاد درصد جامعه را تشکیل دهد. او فقط در حال زندگی می کند و همواره منافع دیگران را تهدید می کند.

آدم، که چیزی در حدود هفده هجده درصد جامعه را تشکیل می دهد و علاوه بر حال به گذشته نیز می اندیشد. در اصلاح سرش به کار خودش گرم است و به دیگران نیز آسیبی نمی رساند.

انسان، که دو سه درصد جامعه را تشکیل می دهد و در حال، گذشته و آینده زندگی می کند. مهمترین وظیفه انسان حائل شدن بین بشر و آدم است برای آنکه بشر به آدم صدمه نزند.

فیلم مسیر سبزفیلم مسیر سبز نیز به خوبی این سه را نشان داده است و روایتی است از آنچه در زندگی خود مشاهده می کنیم. انسان (جان کافی) که به خاطر آدم ها خود را به خطر می اندازد و درد را تحمل می کند، بی گناه متهم می گردد و به اعدام محکوم می شود و با آنکه امکان آن را دارد که از اعدام بگریزد، ترجیح می دهد به این زندگی که برای او سرشار از درد است خاتمه دهد و مسیر سبز را طی کند.


دیالوگ "رئیس، من خسته شدم" ما را به یاد این جمله زیبای دکتر شریعتی می اندازد کفیلم مسیر سبزه "خداوندا ! تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است. چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار" ... همان طور که در انتهای فیلم می بینیم که نقش اول آن به جای آنکه از عمر زیاد خود اندوهگین است و او نیز می خواهد تا هر چه زودتر این مسیر سبز (به سمت مرگ) را طی کند و رهایی یابد.

بسیار بیش از این ها می توان درباره این فیلم گفت، اما، توصیه می کنم اگر این فیلم را ندیده اید "حتما" ببینید و اگر دیده اید، دوباره ببینید.

فیلم مسیر سبز

در همین رابطه : از مسیرسبز تا مسیرپایانی

/ 1 نظر / 42 بازدید
مینا

فیلم رو دوست داشتم و البته تام هنکس رو که همیشه برام بازیگر دلچسبی است.