روزنوشت های ژورنالیست

یادداشت های روزانه درباره مسائل مدیریتی، اجتماعی، فرهنگی و ...

فرهنگ، این درد درمان ناپذیر
ساعت ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۸ اسفند ۱۳۸٧  

همواره یکی از مهمترین سوالاتی که در ذهن من وجود داشته این بوده که چطور می توان کشوری را که از نظر منابع و امکانات و نیروی انسانی و ... چیزی کم ندارد به پیش برد و چرا به پیش نمی رود ؟

حوصله طولانی نوشتن ندارم ! ... اگر بخواهم به صورت خلاصه ای توضیح دهم، می توان مهمترین آفت اقتصادی این جامعه را ثروت ناشی از نفت دانست ... چگونه ؟

به کشورهای حاشیه خلیج فارس نگاهی بیاندازید. کشورهایی نظیر کویت، امارات و یا حتی نگاهی به آن سو تر و به کشور عربستان بیاندازید. آن ها درآمد سرانه بسیار بالاتری از نفت نسبت به ما دارند. وضع کار کردنشان چطور است ؟ افتضاح ! چرا که اصلا کار نمی کنند ! آن ها تنها می خورند و می خوابند و به تفریح می پردازند.

حال به این سوی دنیا نگاهی بیاندازیم، ژاپن، کره و چین. وضعیت آن ها چطور است ؟ نه نفتی دارند و نه حتی مانند ژاپن زمین کافی، اما در عوض مردمانی سخت کوش دارند که صبح تا شب مشغول کارند.

و وضعیت ما ؟ ما نه درآمد سرانه کشورهای عربی را داریم (چرا که جمعیت ما به نسبت آن ها بسیار بیشتر است و درآمدی همچون توریسم دبی یا حجاج عربستان را ندارین) که بخواهیم همچون آن ها تن پرور باشیم و نه سخت کوشی مردمان مشرق زمین ! ... حاصل این هم آش شلم شوربای اقتصاد ما خواهد شد که افراد کار نمی کنند و انتظار زندگی آسوده را نیز دارند !

هر چه هست مشکل از خود اقتصاد (منابع و ثروت و دارایی و ...) نیست، مشکل از فرهنگ ما و نوع کار کردنمان و انتظاراتمان است،‌ چه اینکه داده بسیار کمی می دهیم و انتظار ستانده بالایی داریم.

چه باید کرد ؟


کلمات کلیدی: فرهنگ ،زندگی ،مدیریت