امروز باز هم دانشکده فنی و باز یکی از چهره های مطرح برای کاندیداتوری ریاست جمهوری.
در توانایی و قدرت میرحسین موسوی کسی (چه چپ و چه راست) شکی ندارد، او در کارنامه هشت ساله خود (همچون خاتمی) نقاط قوت بسیاری دارد و به یاد بسیاری مانده و در تاریخ نیز ثبت شده، و آنچه امروز از صحبت هایش می شد برداشت کرد نوعی اتحاد ملی برای پیشبردن کشور و دوری از مرز بندی های اصلاح طلبی و اصول گرایی بود.
میرحسین در سخنان خود از نقاط مثبت هر دو طیف دفاع کرد، از انرژی هسته ای و ارزش هایی همچون شهدا تا آزادی های مشروع و عدم توقیف روزنامه ها و بها دادن به عزت مردم ایران و ... . در واقع میرحسین تابویی را شکست که طی این سالیان هیچ کس جرات شکستن آن را نداشت، هیچ کس نمی توانست خود را هم در این طیف بداند و هم در آن طیف.
موسوی ایده بسیار به جایی هم مطرح کرد : به مردم رجوع کنیم ! از آن ها کمک بخواهیم ! همچنان که طی هشت سال جنگ این مردم بودند که کمک می کردند ...
هر چند با وجود تمام این توصیف ها، به گمان من همچنان خاتمی بهترین گزینه برای ریاست جمهوری است، و همواره باید حسرت این را داشته باشیم که چرا دو چهره (همچون خاتمی و موسوی) نمی توانند در یک دولت هم زمان حضور داشته باشند ؟ و یا حتی چند چهره (مثلا خاتمی به عنوان رئیس جمهور، میرحسین، کروبی، قالیباف و ... به عنوان وزرا) یعنی مهره های قدرتمندی که هر یک می توانند به عنوان یک رئیس جمهور باشند، در یک کابینه گرد هم بیایند ... واقعا دولت قدرتمندی خواهد بود.
در حاشیه :
به لطف دوست عزیزمان توانستم وارد سالن بشوم و جلوی ردیف اول روی سکو بنشینم ! (در تصویر مشخص کرده ام).
خیلی از دوستان قدیمی و اساتید بزرگوار را در این مراسم دیدم. خوشحالم که انتخابات مجالی است برای انجام یک کار منسجم و متحد برای رسیدن به یک آرمان.
