روزنوشت های ژورنالیست

یادداشت های روزانه درباره مسائل مدیریتی، اجتماعی، فرهنگی و ...

سی سال بعد ...
ساعت ٩:۳۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ بهمن ۱۳۸٧  

سی سال پیش در چنین روزی، انقلابی در ایران رخ داد که پشتوانه آن حضور اکثریت مردم، احزاب و روشنفکران بود.

دو سالی از این انقلاب بیشتر نگذشته بود که جنگ هشت ساله تحمیلی آغاز شد و در کنار آن نیز موج ترور افراد و انفجار و تحریم و ... .

در طی سالیان جنگ، در کنار صدمات بسیار انسانی، بیش از یک هزار میلیارد دلار (معادل بیست سال بودجه کشور) زیان مالی متوجه ایران شد، تمام زیرساخت های اقتصادی از بین رفت و سالیان بعد از آن که با عنوان دوران سازندگی شناخته می شود، صرف بازسازی کشور شد.

هشت سال پس از آن نیز با عنوان دوران اصلاحات، به جنب و جوش های نهادهای مدنی و تضارب آرا و افکار سیاسی در فضایی باز تخصیص یافت .

چهار سال بعدی نیز که هم اکنون در سال انتهایی آن به سر می بریم،‌ درس خوبی بود برای همه ما ! ... بگذریم از این چهار سال که هر چه بود نتیجه رای خود ما بود.

اینک، سی سال از سال 57 می گذرد و همچنان عده ای در حال نواختن ساز مخالف می باشند ! عده ای که خود نیز دقیقا نمی دانند چه می خواهند و تنها به تخریب می پردازند و نمی خواهند بپذیرند که صرف نظر از خواست و سلیقه آن ها در مورد چگونگی سیستم اداره سیاسی کشور، برای پیشرفت جامعه و داشتن زندگی آسوده برای هر کدام از ما، لازم است تا سلایق و علایق شخصی مان را کنار بگذاریم و دست در دست هم در چارچوب آنچه که وجود دارد به پیشرفت این کشور کمک کنیم.

به آن ها می گویم که همچنان پس از سی سال قصد تغییر نظام را دارند :‌ خسته نشدید ؟ بس کنید دیگر !

به آن ها می گویم که این کشور را فقط از آن خودشان می دانند :‌ تمام این مردم برای به اینجا رساندن کشور تلاش کرده اند و از جان خود مایه گذاشتند، این کشور متعلق به همه مردم است، شما هم بس کنید !

و به همه شما می گویم : چهار ماه دیگر، جمعه، 22 خرداد، ثابت می کنیم که هنوز امیدهای فراوانی برای پیشبرد این کشور وجود دارد ... "یا علی مدد"


کلمات کلیدی: فرهنگ ،منطق ،احترام