روزنوشت های ژورنالیست

یادداشت های روزانه درباره مسائل مدیریتی، اجتماعی، فرهنگی و ...

احترام به پرچم
ساعت ٩:٠٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٢ بهمن ۱۳۸٧  

پرچم ایران

در تاریخ بشریت پرچم از جایگاه ویژه ای برخوردار است. پرچم نماد گروهی از مردم یا ملتی است که آنان را از بقیه متمایز می سازد. به هنگام جنگ ها به دلیل فقدان وسائل ارتباطی مابین فرماندهی و نیروهای درگیر در میدان نبرد، پیام ها به وسیله پرچم به آنها ارسال می شد. اگر پرچم سقوط می کرد، جنگجویان متوجه می شدند که ارتش آنان نیز شکست خورده است. لذا نگهداری از آن اهمیت خاصی داشت.(1

همه به یاد داریم که از سال اول دبستان تا سال آخر دبیرستان، صبح روز اول هفته به جز مراسم تلاوت قرآن، مراسم احتراز پرچم نیز با پخش سرود و هم نوایی دانش آموزان با آن اجرا می شد ... اما آیا در طول این دوازده سال، در طول حدود پانصد هفته ای که پانصد بار این مراسم برای دانش آموزان اجرا می شود، هیچ وقت به آن ها فلسفه وجودی این مراسم یا فلسفه وجودی پرچم و لزوم احترام به آن گفته می شود ؟

در تمام ادارات دولتی و بر روی میز مدیران ارشد پرچم کشور قرار دارد، اما آیا این پرچم را روی میز دیگر مدیران و کارکنان هم می توان مشاهده کرد ؟ آیا می توان پرچم را به همین میزان در شرکت های خصوصی هم دید ؟

آیا به همان نسبتی که در دیگر کشورها، صرف نظر از توسعه یافته یا در حال توسعه بودن و صرف نظر از فرهنگ فرد گرا (مانند امریکا) یا جمع گرا (مانند ژاپن) بودن آن ها، پرچم کشورشان را در محیط های مختلف شهری و اداری و حتی منازل افراد می بینیم، در کشور ما هم می توان آن را مشاهده کرد ؟

متاسفانه تمام پاسخ ها منفی است ... ما هیچ گاه اهمیت و منزلت پرچم را به دانش آموزان خود نگفته ایم، همین دانش آموزان فردا مدیران بخش های دولتی و خصوصی می شوند و چون ارزش پرچم را نمی دانند بدان اهمیتی نمی دهند.

...

پرچم نماد یک کشور است نه سمبل حکومت و دولت، پرچم نشانه هویت ملی هر فردی است. بارها در مراسمی که جمعیت بسیار زیاد است دیده ام هنگامی که سرود ملی پخش می شود، بعضی افراد همچنان بر روی صندلی خود نشسته باقی می مانند و پیش خود چه احساس غروری می کنند از اینکه همه بلند شده اند و آن ها همچنان نشسته اند ! ... کسی که معنای احترام به هویت کشور خود را نمی داند، اصلا معنای احترام را می داند ؟


کلمات کلیدی: فرهنگ ،احترام