روزنوشت های ژورنالیست

یادداشت های روزانه درباره مسائل مدیریتی، اجتماعی، فرهنگی و ...

نود و هیجان کاذب
ساعت ۱:٥۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۸ بهمن ۱۳۸٧  

این روزها بحث برنامه تلویزیونی نود و مساله ارسال اس ام اس در حمایت این برنامه و مابقی بحث های حاشیه ای در این باره داغ است. سرگرمی خوبی است ... واقعا خوب ؟

مساله فقط برنامه نود نیست، مساله هیجان کاذبی است که فوتبال برای عده زیادی ایجاد کرده و آنچنان پیگیر آن هستند که گاه ممکن است گمان ببریم از سهامداران فلان باشگاه یا فلان تیم ملی هستند.

ورزش خود پدیده بسیار مثبت و اثرگذاری در زندگی هر انسانی می باشد، ورزشی که به درستی دنبال و انجام شود ... اما هر بار مدل ایرانی آن در ذهن می آید، به یاد آن کلیپ فلش طنزی می افتم که ایتالیا و اروپا را مقایسه می کرد و نشان می داد در اروپا افراد در باشگاه های ورزشی مشغول ورزش هستند و در ایتالیا پای تلویزیون نشسته اند و فقط هورا می کشند ! وضع ما هم همین است ! چند درصد از افرادی که با این جدیت فوتبال را دنبال می کنند واقعا خود نیز پا به توپ می زنند یا اصلا ورزش می کنند ؟ به جرات می توان گفت درصد بسیار بسیار کمی ! و وقتی انگیزه آن ها را از اینطور روزنامه ورزشی خواندن و نشستن پای تلویزیون می پرسیم، هیجان را دلیل عمل خود می دانند. هیجانی که در واقع نمی تواند نیروی مثبتی باشد، چه اینکه برد و باخت تیم ورزشی دست شما نیست و شما هیچ کاری در آن راستا نمی توانید انجام دهید !

برنامه نود نیز تنها حاشیه و هیجان فوتبال است. خیلی جالب است در جامعه فردگرایی چون جامعه خود، سعی داریم ورزش جمع گرایی چون فوتبال را نهادینه سازیم ... خوب نمی شود ! زور که نیست ! ما فرهنگ کار جمعی را نداریم و نمونه آن هم حاشیه هایی که هر روز و هر هفته رخ می دهد و شده فلسفه وجودی برنامه نود !

و جالب است که چه مردمان با غیرتی هستیم که وقتی قرار است برنامه ای اینچنینی تغییر کند یا تغطیل شود چنان متحد می شویم و ... که کسی نداند گمان می برد دشمنی خارجی به ما هجوم آورده و باقی قضایا !

(این نوشته ناتمام است)


کلمات کلیدی: منطق ،یادداشت روزانه