روزنوشت های ژورنالیست

یادداشت های روزانه درباره مسائل مدیریتی، اجتماعی، فرهنگی و ...

برنده و بازنده انتخابات چه کسانی بودند؟
ساعت ٩:۳٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ اسفند ۱۳٩٤  

این روزها شاهد اعلام نتایج انتخابات دهمین دوره مجلس شورای اسلامی و واکنش جالب دو طیف سیاسی اصولگرایان از یک سو و اصلاح طلبان و اعتدال گرایان از سوی دیگر هستیم: «ما پیروز انتخابات شدیم، شما بازنده اید!»

از یک سو اصولگرایان با تاکید بر کرسی های مجلس در شهرها و شهرستان ها بر طبل پیروزی و شکست طرف مقابل می کوبند و از سوی دیگر، اصلاح طلبان و اعتدال گرایان با اشاره به فرصت حداقلی که در تهران و شهرهای دیگر داشتند، بر پیروزی خود و شکست طرف مقابل اصرار می ورزند.

اگر به حافظه تاریخی نه چندان بلندمدت خود مراجعه کنیم، مشابه این اتفاق را پس از اعلام نتایج انتخابات یازدهم ریاست جمهوری نیز شاهد بودیم: هر دو طرف اصرار داشتند که دکتر روحانی متعلق به جریان سیاسی ماست و سوی دیگر بازنده انتخابات شده است!

اکنون، پرسشی که مطرح می شود این است که چه کسانی بازنده و چه کسانی برنده انتخابات (چه سال 92 و چه سال 94) بودند؟

نگاهی به تغییر طیف های سیاسی به خوبی پاسخ این سوال را مشخص می سازد. گزینه انتخابی مردم در انتخابات 1392 فردی بود که خود را فراتر از جناح بندی های سیاسی می دانست، اگرچه با تلاش طیف سیاسی اعتدال گرایان و اصلاح طلبان به پیروزی رسید، اما اصالت اصولگرایی نیز داشت. چنین چهره هایی را در انتخابات 94 نیز شاهد بودیم. به عنوان مثال دکتر لاریجانی (نماینده قم - رئیس کنونی مجلس) و دکتر جلالی (نماینده تهران - رئیس کنونی مرکز پژوهش های مجلس) به عنوان دو چهره شاخص اصولگرایی و تصمیم ساز مجلس، در لیست اصلاح طلبان جای گرفتند و این در حالی بود که بخشی از جامعه رای دهندگان اصولگرا نیز بر روی برگه های رای خود نام این افراد را نوشتند.

از سوی دیگر، آنچه در هنگام تدوین لیست های ائتلاف ها در هر جریان سیاسی رخ داد، این بود که به جهت توافق گروه های مختلف بر روی لیست و اقبال بیشتر مردم به کاندیداهای معرفی شده، افراد افراطی از هر دو طیف حذف شدند.

اینک، با توجه به آنچه در انتخابات ریاست جمهوری سال 92 اتفاق افتاد و در انتخابات مجلس 94 نیز تکرار شد، می توان به این سوال پاسخ داد که چه کسانی برنده انتخابات بودند: افراد معتدل هر دو طیف سیاسی؛
و به تناسب این پاسخ، به پرسش دیگر نیز می توان پاسخ داد که چه کسانی بازنده انتخابات بودند: افراطی های هر دو جریان.

به همین جهت، می توان به این دو نتیجه دست یافت:

1 - مجلس منتخب، مجلسی است که بیشتر منش اعتدالی و نه افراطی دارد، بر همین مبنا، بیش از آنکه به دنبال بیانیه های سیاسی و جریان سازی های بی مورد باشد، به دنبال اصلاحات در مسائل اصلی کشور و قانونگذاری های اصولی خواهد بود.

2 - برنده اصلی انتخابات ملت ایران بودند، چه اینکه از یک سو خود شاهد آن بوده که چه در شهرهای کوچک و چه در کلانشهرهای بزرگ، رای آن ها موثر و تعیین کننده است و از سوی دیگر، مجلسی از متخصصان را برگزیدند تا با قدرت بیشتری، ضمن همراهی با دولت، به عملکرد آن نظارت داشته باشد و نسبت به وضع و تغییر قوانین اقدام نماید.


 
7 اسفند 94؛ الگویی که قابل تکرار است
ساعت ٤:٠۳ ‎ق.ظ روز شنبه ۸ اسفند ۱۳٩٤  

امروز 7 اسفند 94 و چند ساعتی تا پایان مهلت قانونی رای گیری انتخابات باقی مانده است. جوّ حاکمی که امروز بر کلیّت جامعه حاکم است تفاوت چشمگیری با روزها و حتی انتخابات دیگر دارد و آن شور و هیجان و یکپارچگی است که میان ملت ایران به وجود آمده است.

صرف نظر از آنچه که به عنوان نتیجه انتخابات رقم خواهد خورد، مهم این است که بخش قابل توجهی از ملت ایران، در یک راستا و در یک اتفاق سیاسی با یکدیگر سهیم می شوند. 7 اسفند 94، الگویی است که رخداد آن هر چند سال یکبار، اگرچه خوب است، اما به هیچ عنوان کافی نیست.

متاسفانه رویکرد عمده مردم نسبت به مشارکت در پیشبرد اهداف کشور، این است که هر چند سال یک بار در انتخابات شرکت کنند و سپس شاهد نتایج آن باشند؛ در صورتی که هم دولت و هم مجلس به مشارکتی دائمی مردم نیاز دارند.

دولت، برای پیشبرد برنامه های خود و مجلس، برای اجرایی شدن هر چه بهتر قوانین مصوب، نیاز به همراستایی و مشارکت اکثریت مردم با خود دارند، در غیر این صورت حتی نمی توان به گزینه «به سختی اجرایی شدن خط مشی ها» امید داشت، بلکه آنچه مدنظر است در کشور تحقق یابد، بدون همراهی مردم هیچ گاه قابلیت اجرا شدن را پیدا نخواهد کرد.

به همین خاطر، نیاز است تا عواملی را گه باعث ایجاد شور و هیجان و مشارکت در میان عموم افراد جامعه می شود شناسایی کرد و از آنچه به دست می آید، به عنوان الگویی در جهت مشارکت دائمی مردم نه صرفاً در عرصه انتخابات، که در زمینه همکاری دائمی میان ملت و دولت استفاده کرد.